اتوبوسی به نام هوس

تمام ِ دوازده ساعت کاری را دست و پا می‌زنم، به ساعت نگاه می‌کنم و جان می‌کنم برای گذراندن ِ دقیقه به دقیقه‌اش. انگار کن که بعد از اتمامِ ساعت کاری، چیزی، کسی، اتفاقی منتظر من است. " به خانه بازگردیم که عشق در مشرق طلوع می‌کند." ساعت ده می‌شود. به خانه بازمی‌گردم. هیچ. هیچ ِ هیچ. بخوابم؟ کمی قبل از خواب کتاب بخوانم؟ از حافظ پاسخ بخواهم؟ " دارم عجب ز ِ نقشِ خیال‌ش که چون نرفت/ از دیده‌‌ام که دمبدمش کار شست‌و شوست" به بالش‌م پناه می‌برم. تنها بالش قرمز رنگ‌م است که انتظارم را می‌کشد ...

غم‌انگیز است من همیشه گرفتار همان بازی ِ تکراری می‌شوم. خطاهایم هنوز همان خطاهاست و حرف‌هایم همچنان همان‌هاست که پیش‌تر بود. آیا زمانِ آن نرسیده که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم؟